هموارکردن مسير براي آينده سوخت هيدروژني - تالار گفتمان آذر فروم





دعوت به همکاری با آذر فروم

 

هموارکردن مسير براي آينده سوخت هيدروژني
زمان کنونی: 19-09-1395،11:00 ب.ظ
کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان
نویسنده: Friga
آخرین ارسال: Friga
پاسخ: 1
بازدید: 152

 
 
رتبه موضوع:
  • 0 رای - 0 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

موضوع: هموارکردن مسير براي آينده سوخت هيدروژني
ارسال: #1
هموارکردن مسير براي آينده سوخت هيدروژني
پست‌ها: 11,943
تاریخ عضویت: 20 اردیبهشت 1390
اعتبار: 288
حالت من: Shad
روزی خودرو‌های با سوخت هیدروژنی خواهند توانست با سرعت زیاد طول
بزرگ‌راه‌ها را طی کنند و ایستگاه‌های سوخت‌گیری هیدروژن به فراوانی
ایستگاه‌های امروزی گاز و ماشین‌های کنونی خواهند بود.
قبل از این‌که خودرو‌های با سوخت هیدروژنی، بتوانند به‌طور گسترده مورد
استفاده قرار بگیرند، دانشمندان باید بر موانع بسیاری فائق آیند که از
آن‌جمله پیدا کردن روش مناسبی برای ذخیره هیدروژن می‌باشد. این مسئله یکی
از مهم‌ترین و ضروری‌ترین مسائل در ارتباط با به‌کارگیری سوخت هیدروژنی
می‌باشد.
آیا می‌توان مقادیر بسیار زیادی هیدروژن را بدون ایجاد دی‌اکسید‌کربن
تولید نمود؟ و آیا می‌توان به‌قدر کافی هیدروژن را در یک خودرو ذخیره کرد
به‌طوری‌که خودرو قادر باشد مسافت هزارها مایل را بدون سوخت‌گیری مجدد طی
نماید؟
در حال حاضر پاسخی برای دو سؤال فوق وجود ندارد؛ اما یک تیم متشکل از
دانشمندان آزمایشگاه برکلی در حال حاضر مشغول کار برروی این موضوع
می‌باشند.
بنابر گفته جف لانگ، دانشمند مواد آزمایشگاه برکلی، سیلندرهای هیدروژن با
فشار تنظیم شدنی فضای زیادی را در خودرو‌ها اشغال می‌کنند در حالی‌که فضای
کافی هم برای ذخیره سوخت ندارند، به‌طوری‌که با آنها نمی‌توان حتی مسافت

دارد اما مشکل کنونی چگونگی ذخیره مقادیر زیاد هیدروژن در یک حجم کم بدون
نیاز به سردکردن و یا تحت ‌فشار قراردادن آن می‌باشد.
لانگ سرپرست یک تیم 9 نفری از دانشمندان آزمایشگاه برکلی است که هم‌اکنون
در حال تحقیق در مورد کشف دسته‌ای از مواد هستند که بتوانند در ذخیره
هیدروژن در خودرو‌ها، تحت دماها و فشارهای متعارف، مؤثر باشند.
پروژه دیگر آزمایشگاه برکلی که به‌وسیله Dejonghe Lutgard، ازبخش
دانشمندان مواد، سرپرستی می‌شود در مورد رساناهای پروتونی نانوکامپوزیت شد
که این رساناها در پیل‌های سوخت هیدروژنی کاربرد دارند.
برای این پروژه، لانگ یک تیم 9 نفره ازمتخصصین آزمایشگاه و تئوری‌دان‌های
علوم مواد تشکیل داد که بیشتر آنها مانند خود لانگ در آزمایشگاه و بخش‌های
فیزیک و شیمی برکلی مشغول بودند. هنگامی‌که این گروه آغاز به‌کار نمود طیف
وسیعی از آزمایش‌ها را پیش رو داشت که عبارتند از:
آزمایش در مورد اینکه چگونه قابلیت‌های ذخیره هیدروژن با تغییر اندازه ماده از مقیاس ماكرو به مقیاس نانو، تغیر می‌کند.
آزمایش در زمینه تشخیص اینکه چه موادی با چه پیوندهایی توانایی برقراری اتصال با هیدروژن را دارند.
آزمایش در مورد ایجاد نوعی پلیمر نانوحفره‌ای که قادر است هیدروژن را درون حفره‌هایش محبوس کند.
یکی از اعضای این گروه به نام که آلکس زتل، متخصص برجسته‌ای در زمینه
نانولوله‌ها می‌باشد در حال بررسی این موضوع است که چطور نانولوله‌های
نیترید‌ بور را می‌توان برای ذخیره هیدروژن به‌کار برد. دو تئوری‌دان دیگر
نیز برای تولید نانولوله‌های نیترید بور جدیدی تلاش می‌کنند که بتوانند در
به ‌دام انداختن مولکول‌های هیدروژن مؤثر باشند.
دانشمند دیگری در حال ساخت و بررسی هیدریدهای فلزی و آزمایش این مواد
می‌باشد و محقق دیگری نیز وظیفه نصب دستگاه‌های اندازه‌گیری و تشخیص
هیدروژن را تحت یک محدوده معین دما و فشار دارد.
به عقیده لانگ تمام کسانی ‌که در زمینه علوم مواد مهارت و تخصص بالایی
دارند باید درباره موضوع ذخیره هیدروژن تفکر را آغاز کنند. برای این
منظور، لانگ شخصاً بر روی یک ماده ذخیره‌کننده که سطح مخصوص بسیار بزرگی
دارد و در یک فضای کوچک گنجانده شده، کار می‌کند. این ماده جامد هم‌پای
نانوحفره‌ای1 نامیده می‌شود. بسیاری مواد از این دست حدوداَ 500 متر مربع
مساحت بر گرم دارند، این بدان معنی‌است که این گونه مواد، پتانسیل بسیار
بالایی برای جذب مقادیر زیادی هیدروژن دارند.
این مواد مجموعه و ترکیبی از مکعب‌های خالی هستندکه به‌طور جالبی ساختار
آنها در سه بعد كشیده می‌شود. به همراه هر مکعب، فضای خالی برای ذخیره
چندین مولکول هیدروژن وجود دارد.
این مواد در طول یک واکنش محلولی ساده تولید می‌شوند و هر کدام از
مکعب‌های توخالی هم با حلال پر می‌شوند. پس از اتمام این مرحله، ماده
حرارت دیده، حلال پر کننده فضای خالی، خارج می‌شود. در نهایت چیزی که باقی
می‌ماند مجموعه‌ای از مکعب‌های خالی است که به شکل کندوی عسل کنار هم قرار
گرفته‌اند و این‌چنین یک ماده ذخیره کننده برای مولکول‌های هیدروژن آماده
می‌شود.این گاز، ترفندی برای مجبور کردن مولکول‌های هیدروژن برای اتصال به
بدنه مکعب‌ها بدون نیاز به سرد کردن و یا تحت فشار قرار دادن هیدروژن
می‌باشد.
در حال حاضر، لانگ و دانشجویانش در حال تحقیق برای شناسایی مکان‌های مناسب
فلزات در درون هر مکعب می‌باشند. آنها معتقدند که هیدروژن باید به طرز
قوی‌تری به فلزات متصل شود، این اتصال و میزان انرژی وابسته به هیدروژن،
به مکان‌های قرارگیری فلزات بستگی دارد. آنها در حال بررسی برای یافتن
محل‌های مناسب قرارگیری ترکیب سیانید فلزی، منیزیم و ترکیب‌های کربونیل
هستند.
اما این نتایج در مورد یک ماده ذخیره کننده هیدروژن برای کاربرد در یک
خودرو کافی نیست. طبق گفته لانگ، این تحقیقات باید به پر کردن مخزن سوخت
با یک ماده ذخیره‌کننده هیدروژن منجر شود که بتواند مقدار کافی هیدروژن
برای تأمین نیروی مورد نیاز برای یک خودرو جهت طی مسافت هزاران مایل را
تأمین نماید.
300 مایل را بدون سوخت‌گیری مجدد پیمود. البته امید به تغییر شرایط وجود
















دورمچم به جای ساعت یکنوار مشکی بستم
تا همه بفهمن من از همه هر چه زمانو متعلق به زمان است بیزارم
من هم روزی قلبی داشتم
که توسط مردمانی ازمیان شما شکست و شکست تا سنگی شد
واکنون روزگاریست که شیطان فریاد میزند..
انسان پیدا کنید سجده خواهم کرد...


=====ஜ۩۞۩ஜ=====

21-12-1391 11:43 ب.ظ
 


[-]
پاسخ سریع
پیام
پاسخ خود را برای این پیام در اینجا بنویسید.


کد تصویری
royalfuns
(غیر حساس به بزرگی و کوچکی حروف)
لطفاً کد نشان داده شده در تصویر را وارد نمایید. این اقدام جهت جلوگیری از ارسال‌های خودکار ضروری می‌باشد.

پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان