مگر چند خالق داریم که خداوند به خود «احسن الخالقین»می‌گوید؟ - تالار گفتمان آذر فروم





دعوت به همکاری با آذر فروم

 

مگر چند خالق داریم که خداوند به خود «احسن الخالقین»می‌گوید؟
زمان کنونی: 21-09-1395،05:49 ق.ظ
کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان
نویسنده: moderator
آخرین ارسال: moderator
پاسخ: 1
بازدید: 228

 
 
رتبه موضوع:
  • 0 رای - 0 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

موضوع: مگر چند خالق داریم که خداوند به خود «احسن الخالقین»می‌گوید؟
ارسال: #1
مگر چند خالق داریم که خداوند به خود «احسن الخالقین»می‌گوید؟
پست‌ها: 1,456
تاریخ عضویت: 22 اردیبهشت 1390
اعتبار: 36
حالت من: Ghafelgir
مگر چند خالق داریم که خداوند به خود «احسن الخالقین»می‌گوید؟


سایت شبهه (x-shobhe) در پاسخ به شبهه یکی از مخاطبان خود که پرسیده بود :"مگر چند خالق وجود دارد که خداوند متعال نسبت به خود می‌فرماید: «احسن الخالقین»؟" پاسخ داد.
پاسخ: بدیهی است که هیچ خالقی به جز «الله» جل جلاله وجود ندارد. چنان چه خداوند متعال همه‌ی انسان‌ها را مخاطب قرار داده و می‌فرماید اینهایی که شما گمان می‌کنید در امر حیات بخشیدن و پدید آوردن کاره‌ای هستند و به همان لحاظ گمان می‌نمایید که لابد «اله» و «معبود» نیز بوده و شما باید بندگی آنها را بکنید، اگر همگی جمع شوند، حتی یک «مگس» را هم نمی‌توانند خلق کنند.
«یا أَیُّهَا النَّاسُ ضُرِبَ مَثَلٌ فَاسْتَمِعُوا لَهُ إِنَّ الَّذینَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَنْ یَخْلُقُوا ذُباباً وَ لَوِ اجْتَمَعُوا لَهُ وَ إِنْ یَسْلُبْهُمُ الذُّبابُ شَیْئاً لا یَسْتَنْقِذُوهُ مِنْهُ ضَعُفَ الطَّالِبُ وَ الْمَطْلُوبُ» (73- الحج)
ترجمه: اى مردم مثلى زده شده گوش بدان دارید: آن کسانى که سوى خدا مى‏خوانید هرگز مگسى خلق نکنند و گر چه در این باب همکارى کنند و اگر مگسى چیزى از آنها برباید نمى‏توانند از او باز بستانند، طالب و مطلوب هر دو ناتوانند.

الف - «خلق» در فرهنگ قرآنی به پیدایش تدریجی اشیاء اطلاق می‌گردد. پیدایش اشیای عالم (هر چه که هست) به دو گونه است: یا به صورت دفعی به وجود آمده‌اند که به آن «امر» اطلاق می‌شود و یا به صورت تدریجی به وجود آمده‌اند که به آن «خلق» گفته می‌شود. به عنوان مثال: مبدأ پیدایش «روح» همان «امر» است و زمان و مکان در پیدایش آن نقش و دخالت نداشته است. چنان چه می‌فرماید:
«فَإِذا سَوَّیْتُهُ وَ نَفَخْتُ فیهِ مِنْ رُوحی‏ ...» (الحجر – 29)
ترجمه: پس چون کار او را به پایان رسانیدم (جسدش را خلق کردم) و از روح خود در او دمیدم‏ ... .
در اینجا «روح» را مستقیم به خود اختصاص داده است. یعنی چیز دیگری واسطه‌ی پیدایشش نگردیده است. دمیدن روح که همان بخشیدن حیات است، مستقیماً و بدون نقش داشتن زمان و مکان به خداوند و «امر» او بر می‌گردد. لذا می‌فرماید:
«رَفِیعُ الدَّرَجَاتِ ذُو الْعَرْشِ یُلْقِى الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ عَلىَ‏ مَن یَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ لِیُنذِرَ یَوْمَ التَّلَاقِ» (غافر - 15)
ترجمه: خدایى که داراى درجاتى بلند و صاحب عرش است روح را که از فرمان «امر» خودش است بر هر کس از بندگانش بخواهد نازل و القا مى‏کند تا مردم را از روز دیدار بترساند.
و نیز می‌فرماید:
«وَ یَسْئَلُونَکَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّی وَ ما أُوتیتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلاَّ قَلیلاً» (الإسراء - 85)
ترجمه: و (واى رسول ما) تو را از حقیقت روح پرسش مى‏کنند، جواب ده که روح از سنخ امر پروردگار من است (و بدون واسطه جسمانیات بلکه به امر الهى به بدنها تعلق مى‏گیرد) و آنچه از علم به شما روزى شده بسیار اندک است‏.
پس، هر موقع خداوند متعال اراده فرماید که چیزی بدون هیچ واسطه‌ی خلقتی (در زمان و مکان) ایجاد شود، «امر» به بودن می‌نماید و آن چیز از امر خدا «بود» می‌شود:
«إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیْئاً أَنْ یَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ» (یس - 82)
ترجمه: کار او وقتى چیزى را اراده کند فقط همین است که بدو بگوید: باش پس وجود یابد.
«بَدیعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ إِذا قَضى‏ أَمْراً فَإِنَّما یَقُولُ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ» (البقره - 117)
ترجمه: او کسى است که آسمانها و زمین را بدون الگو آفریده و چون قضاى امر براند تنها مى‏گوید بباش و آن امر بدون درنگ هست مى‏شود.

ب – اما چنان چه بیان گردید «خلق» پیدایش تدریجی است. به عنوان مثال: جسد حضرت آدم (ع) و سپس همه‌ی انسان‌ها (به واسطه غذا، خون و نطفه) متفاوت از روح آنها که از «امر» و بدون واسطه خلق شد، از خاک و آب خلق می‌شود. روشنایی، حرارت و برودت از خورشید یا عمق زمین به وجود می‌آید، گیاه از بذر و آن نیز با تغذیه از آب و خاک خلق می‌گردد و ... . چنان چه در آیه‌ی مبارکه‌ی موضوع بحث،‌خداوند متعال می‌فرماید: از نطفه علقه، از علقه مضغه، از مضغه عظام ... ٱفریدیم.
همین تدریج و واسطه‌ها، گاه سبب می‌شود که انسان گمان نماید که به جز خداوند متعال، دیگران نیز در آفرینش نقش مستقیم و مستقل دارند. مثلاً می‌گوید: من این صورت ذهنی را خودم خلق کردم – من این نقاشی را خلق کردم – فلانی این مجسمه را خلق کرد – فلانی قوه‌ی خلاقیت خوبی دارد و شعرهای قشنگی می‌سراید – فلان مخترغ فلان چیز را خلق کرد و ... .
اینها همه واسطه‌های خلقت هستند. منتهی ممکن است برخی گمان نمایند که خالق، همان واسطه یا واسطه خودش نیز به صورت مستقل خالق است! خداوند متعال در این آیه و آیات دیگر متذکر می‌گردد که اگر چه ایجاب خلقت تدریجی این است که هر چیزی از چیز دیگری پدید آید [و در این صورت می‌توان به سبب قبلی هر پیدایشی در اصطلاح خالق گفت]، اما این سلسله‌ی خالقیت یک نقطه‌ی اوج، کمال، احسن و مطلقی دارد که همان «الله» است.
خداوند متعال متذکر می‌گردد که شما به چشم خالق‌های متفاوت می‌بینید. ذهن شما خالق تصور و تصویری می‌شود و یا مجسمه و نقاشی و شعر و ساختمان ... و چیزهای دیگری را با دست خود درست می‌کنید، اما دقت داشته باشید که اینها همه کمالاتی است که من داده‌ام. به علم من عالم می‌شوید، به اراده من صاحب اراده می‌شوید، به زیبایی من زیبا و زیبا شناس و زیبا دوست می‌شوید ... و به اراده‌ و اذن من نیز واسطه‌ی خلقت می‌گردید و چیزهایی به دست شما (یعنی به واسطه‌ی شما) خلق می‌گردد، اما فراموش نکنید که شما حلقه‌ای در این خلقت تدریجی هستید و «احسن الخالقین» یعنی بهترین خلق کننده‌ها خودم هستم.
پس، چیزهای دیگر هم چون واسطه‌ی خلقت هستند، خلق می‌کنند، اما به واسطه‌ی غیر و احسن نیستند. چرا که اولاً حتی در وجود خود نیاز به غیر (الله) دارند، ثانیاً علم و قدرتشان هم از دیگری است، رابعاً چون محدود هستند، هر چه به واسطه‌ی آنها خلق شود، محدود است و محدود یعنی ناقص و آن چه ناقص می‌شود دیگر «احسن» نیست. به انسان «احسن مخلوقات» می‌گویند، چون هیچ خلقی به کمالات او آفریده نشده است و خداوند «احسن الخالقین» است، چون هیچ واسطه‌ی خلقتی که چیزی به دست او خلق می‌شود، کامل نیست و خداوند متعال کمال مطلق و هستی محض و احسن الخالقین است.
این بحث مانند: «وَ اللَّهُ خَیْرُ الرَّازِقین‏» - «وَ هُوَ خَیْرُ الْحاکِمین‏» - «وَ اللَّهُ خَیْرُ الْماکِرین‏» و ... می‌ماند. چون انسان واسطه‌های متعددی در «رزق، حکومت، مکر و ...» می‌بیند و گمان می‌نماید که آنها استقلالی دارند، خداوند متذکر می‌شود که «بهترین» یعنی کامل‌ترین و برترین خود اوست و همه به اراده‌ و تجلی و براساس حکمت او واسطه می‌شوند. و علم و قدرتی که خداوند در وساطت خلقت، رزق، حکومت و ... به دیگران و از جمله انسان می‌دهد، برای این است که او را بهتر و بیشتر بشناسند.
















گوزلیم عکسین دوشوب پیماندن پیمانیه

گوندریب عشقین منی میخاندن میخانیه

گئتمیشم میخانیه من دردیمه درمان اولام

دردیمی بیر بیر دیم من ساغر و پیمانیه

دردیمه درمان شراب اولدو حبیبیم ساقی لر

گوندریب عشقیم منی گور هانسی داروخانیه


[عکس: images?q=tbn:ANd9GcTiJ4evUTSiPaWN4c5Iczp...VY2wXNRMnQ]
09-07-1390 05:02 ب.ظ
 


[-]
پاسخ سریع
پیام
پاسخ خود را برای این پیام در اینجا بنویسید.


کد تصویری
royalfuns
(غیر حساس به بزرگی و کوچکی حروف)
لطفاً کد نشان داده شده در تصویر را وارد نمایید. این اقدام جهت جلوگیری از ارسال‌های خودکار ضروری می‌باشد.

پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان