مقدمه ای بر زبان c++ - تالار گفتمان آذر فروم





دعوت به همکاری با آذر فروم

 

مقدمه ای بر زبان c++
زمان کنونی: 21-09-1395،11:34 ق.ظ
کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان
نویسنده: Friga
آخرین ارسال: Friga
پاسخ: 3
بازدید: 281

 
 
رتبه موضوع:
  • 0 رای - 0 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

موضوع: مقدمه ای بر زبان c++
ارسال: #1
2 مقدمه ای بر زبان c++
پست‌ها: 11,943
تاریخ عضویت: 20 اردیبهشت 1390
اعتبار: 288
حالت من: Shad
مقدمه ای بر زبان C

پس از نوشتن یک الگوریتم باید آن را با استفاده از یک زبان برنامه نویسی
تبدیل به یک برنامه قابل اجرا برای کامپیوتر نماییم. این زبانها به سه
دسته کلی تقسیم میگردند :



1- زبان ماشین (سطح پایین) :
این زبان مستقیما با صفر و یک نوشته می شود و بدون هیچ واسطه ای برروی
کامپیوتر قابل اجرا است. طراحان سخت افزار هر کامپیوتر، زبان ماشین خاص
خود را برای آن ماشین طراحی می نمایند. به همین دلیل هر برنامه ای که به
زبان ماشین نوشته شود، فقط برروی همان ماشین خاص کار می کند، بهمین دلیل
برنامه های نوشته شده به زبان ماشین را غیر قابل حمل می نامند. از طرف
دیگر یادگیری این زبان بسیار مشکل بوده و برنامه نویسی با آن نیز بسیار
سخت است و همچنین احتمال بروز خطا نیز در آن زیاد است.



2- زبان اسمبلی : این زبان شکل ساده تر
زبان ماشین است، بدین صورت که برای هر دستورالعمل زبان ماشین، یک اسم
نمادین انتخاب شده است (مانند دستور ADD بجای کد دودویی دستورالعمل جمع)
که بخاطر سپردن و برنامه نویسی با آنها برای انسانها ساده تر است. اما این
برنامه ها برای ماشین قابل فهم نیست و باید قبل از اجرا شدن توسط برنامه
مترجمی بنام اسمبلر به زبان ماشین تبدیل شود. توجه کنید که از آنجا که هر
دستور زبان اسمبلی معادل یک دستور زبان ماشین است، این زبان نیز وابسته به
ماشین می باشد و برنامه های نوشته شده به این زبان فقط برروی همان
کامپیوتری که برای آن نوشته شده اند قابل اجرا است. علاوه براین کار با
این زبانها هنوز هم نسبتا مشکل بود و فقط متخصصین کامپیوتر قادر به
استفاده از آنها بودند.



3- زبانهای سطح بالا : دستورالعملهای
این زبانها بسیار نزدیک به زبان انسانها (بطور مشخص زبان انگلیسی) می باشد
و بهمین دلیل برنامه نویسی به آنها بسیار ساده تر بوده و می توان
الگوریتمها را به راحتی به این زبانها تبدیل کرد. از آنجا که این زبانها
به هیچ ماشین خاصی وابسته نیستند، برنامه های نوشته شده با این زبانها (تا
حد زیادی) قابل حمل می باشند. مثالهایی از این زبانها عبارتند از :



- بیسیک (Basic): برای کاربردهای آموزشی

- فرترن (Fortran) : برای کاربردهای علمی و مهندسی

- پاسکال (Pascal) : برای کاربردهای آموزشی و علمی



و بالاخره زبان برنامه نویسی C که درمورد آن بیشتر صحبت خواهیم کرد. البته
برنامه های نوشته شده به این زبانها ابتدا باید به زبان ماشین ترجمه شوند
تا برروی کامپیوتر قابل اجرا باشند. برای ترجمه این زبانها از کامپایلرها
و یا مفسرها (به فصل 1 مراجعه کنید) استفاده می شود.



تاریخچه C

برای بررسی تاریخچه زبان C باید به سال 1967 بازگردیم که مارتین ریچاردز
زبان BCPL را برای نوشتن نرم افزارهای سیستم عامل و کامپایلر در دانشگاه
کمبریج ابداع کرد. سپس در سال 1970 کن تامپسون زبان B را بر مبنای
ویژگیهای زبان BCPL نوشت و از آن برای ایجاد اولین نسخه های سیستم عامل
Unix در آزمایشگاههای بل استفاده کرد. زبان C در سال 1972 توسط دنیس ریچی
از روی زبان B و BCPL در آزمایشگاه بل ساخته شد و ویژگیهای جدیدی همچون
نظارت بر نوع داده ها نیز به آن اضافه شد. ریچی از این زبان برای ایجاد
سیستم عامل Unix استفاده کرد اما بعدها اکثر سیستم عاملهای دیگر نیز با
همین زبان نوشته شدند. این زبان با سرعت بسیاری گسترش یافت و چاپ کتاب
"The C Programming Language" در سال 1978 توسط کرنیگان و ریچی باعث رشد
روزافزون این زبان در جهان شد.



متاسفانه استفاده گسترده این زبان در انواع کامپیوترها و سخت افزارهای
مختلف باعث شد که نسخه های مختلفی از این زبان بوجود آید که با یکدیگر
ناسازگار بودند. در سال 1983 انستیتوی ملی استاندارد آمریکا (ANSI) کمیته
ای موسوم به X3J11 را را مامور کرد تا یک تعریف فاقد ابهام و مستقل از
ماشین را از این زبان تدوین نماید.در سال 1989 این استاندارد تحت عنوان
ANSI C به تصویب رسید و سپس در سال 1990، سازمان استانداردهای بین المللی
(ISO) نیز این استاندارد را پذیرفت و مستندات مشترک آنها تحت عنوان
ANSI/ISO C منتشر گردید.



در سالهای بعد و با ظهور روشهای برنامه نویسی شی گرا نسخه جدیدی از زبان C
بنام C++ توسط بیارنه استراوستروپ در اوایل 1980 در آزمایشگاه بل توسعه
یافت. در C++ علاوه بر امکانات جدیدی که به زبان C اضافه شده است، خاصیت
شی گرایی را نیز به آن اضافه کرده است.



با گسترش شبکه و اینترنت، نیاز به زبانی احساس شد که برنامه های آن
بتوانند برروی هر ماشین و هر سیستم عامل دلخواهی اجرا گردد. شرکت سان
مایکروسیستمز در سال 1995 میلادی زبان Java را برمبنای C و C++ ایجاد کرد
که هم اکنون از آن در سطح وسیعی استفاده می شود و برنامه های نوشته شده به
آن برروی هر کامپیوتری که از Java پشتیبانی کند(تقریبا تمام سیستمهای
شناخته شده) قابل اجرا می باشد. شرکت مایکروسافت در رقابت با شرکت سان، در
سال 2002 زبان جدیدی بنام C# (سی شارپ) را ارائه داد که رقیبی برای Java
بشمار می رود.



برنامه نویسی ساخت یافته



در دهه 1960 میلادی توسعه نرم افزار دچار مشکلات عدیده ای شد. در آن زمان
سبک خاصی برای برنامه نویسی وجود نداشت و برنامه ها بدون هیچگونه ساختار
خاصی نوشته می شدند. وجود دستور پرش (goto) نیز مشکلات بسیاری را برای فهم
و درک برنامه توسط افراد دیگر ایجاد می کرد، چرا که جریان اجرای برنامه
مرتبا دچار تغییر جهت شده و دنبال کردن آن دشوار می گردید. لذا نوشتن
برنامه ها عملی بسیار زمان بر و پرهزینه شده بود و معمولا اشکال زدایی,
اعمال تغییرات و گسترش برنامه ها بسیار مشکل بود. فعالیتهای پژوهشی در این
دهه باعث بوجود آمدن سبک جدیدی از برنامه نویسی بنام روش ساختیافته گردید؛
روش منظمی که باعث ایجاد برنامه هایی کاملا واضح و خوانا گردید که اشکال
زدایی و خطایابی آنها نیز بسیار ساده تر بود.



اصلی ترین نکته در این روش عدم استفاده از دستور پرش (goto) است. تحقیقات
بوهم و ژاکوپینی نشان داد که می توان هر برنامه ای را بدون دستور پرش و
فقط با استفاده از 3 ساختار کنترلی ترتیب، انتخاب و تکرار نوشت.



ساختار ترتیب، همان اجرای دستورات بصورت متوالی (یکی پس از دیگری) است که
کلیه زبانهای برنامه نویسی در حالت عادی بهمان صورت عمل می کنند.



ساختار انتخاب به برنامه نویس اجازه می دهد که براساس درستی یا نادرستی یک شرط، تصمیم بگیرد کدام مجموعه از دستورات اجرا شود.



ساختار تکرار نیز به برنامه نویسان اجازه می دهد مجموعه خاصی از دستورات را تا زمانیکه شرط خاصی برقرار باشد، تکرار نماید.

(برای شرح بیشتر موارد فوق به فصل 3 مراجعه نمایید).



هر برنامه ساختیافته از تعدادی بلوک تشکیل می شود که این بلوکها به ترتیب
اجرا می شوند تا برنامه خاتمه یابد(ساختار ترتیب). هر بلوک می تواند یک
دستورساده مانند خواندن، نوشتن یا تخصیص مقدار به یک متغیر باشد و یا
اینکه شامل دستوراتی باشد که یکی از 3 ساختار فوق را پیاده سازی کنند.
نکته مهم اینجاست که درمورد دستورات داخل هر بلوک نیز همین قوانین برقرار
است و این دستورات می توانند از تعدادی بلوک به شرح فوق ایجاد شوند و
تشکیل ساختارهایی مانند حلقه های تودرتو را دهند.



نکته مهم اینجاست که طبق قوانین فوق یک حلقه تکرار یا بطور کامل داخل حلقه
تکرار دیگر است و یا بطور کامل خارج آن قرار می گیرد و هیچگاه حلقه های
روی هم افتاده نخواهیم داشت.



از جمله اولین تلاشها در زمینه ساخت زبانهای برنامه نویسی ساختیافته، زبان
پاسکال بود که توسط پروفسور نیکلاس ویرث در سال 1971 برای آموزش برنامه
نویسی ساختیافته در محیطهای آموزشی ساخته شد و بسرعت در دانشگاهها رواج
یافت. اما بدلیل نداشتن بسیاری از ویژگیهای مورد نیاز مراکز صنعتی و تجاری
در بیرون دانشگاهها موفقیتی نیافت.



کمی بعد زبان C ارائه گردید که علاوه بر دارا بودن ویژگیهای برنامه نویسی
ساختیافته بدلیل سرعت و کارایی بالا مقبولیتی همه گیر یافت و هم اکنون
سالهاست که بعنوان بزرگترین زبان برنامه نویسی دنیا شناخته شده است.
















دورمچم به جای ساعت یکنوار مشکی بستم
تا همه بفهمن من از همه هر چه زمانو متعلق به زمان است بیزارم
من هم روزی قلبی داشتم
که توسط مردمانی ازمیان شما شکست و شکست تا سنگی شد
واکنون روزگاریست که شیطان فریاد میزند..
انسان پیدا کنید سجده خواهم کرد...


=====ஜ۩۞۩ஜ=====

28-05-1391 05:15 ب.ظ
 
ارسال: #2
RE: مقدمه ای بر زبان c++
پست‌ها: 11,943
تاریخ عضویت: 20 اردیبهشت 1390
اعتبار: 288
حالت من: Shad
برنامه نویسی ساخت یافته



در دهه 1960 میلادی توسعه نرم افزار دچار مشکلات عدیده ای شد. در آن زمان
سبک خاصی برای برنامه نویسی وجود نداشت و برنامه ها بدون هیچگونه ساختار
خاصی نوشته می شدند. وجود دستور پرش (goto) نیز مشکلات بسیاری را برای فهم
و درک برنامه توسط افراد دیگر ایجاد می کرد، چرا که جریان اجرای برنامه
مرتبا دچار تغییر جهت شده و دنبال کردن آن دشوار می گردید. لذا نوشتن
برنامه ها عملی بسیار زمان بر و پرهزینه شده بود و معمولا اشکال زدایی,
اعمال تغییرات و گسترش برنامه ها بسیار مشکل بود. فعالیتهای پژوهشی در این
دهه باعث بوجود آمدن سبک جدیدی از برنامه نویسی بنام روش ساختیافته گردید؛
روش منظمی که باعث ایجاد برنامه هایی کاملا واضح و خوانا گردید که اشکال
زدایی و خطایابی آنها نیز بسیار ساده تر بود.



اصلی ترین نکته در این روش عدم استفاده از دستور پرش (goto) است. تحقیقات
بوهم و ژاکوپینی نشان داد که می توان هر برنامه ای را بدون دستور پرش و
فقط با استفاده از 3 ساختار کنترلی ترتیب، انتخاب و تکرار نوشت.



ساختار ترتیب، همان اجرای دستورات بصورت متوالی (یکی پس از دیگری) است که
کلیه زبانهای برنامه نویسی در حالت عادی بهمان صورت عمل می کنند.



ساختار انتخاب به برنامه نویس اجازه می دهد که براساس درستی یا نادرستی یک شرط، تصمیم بگیرد کدام مجموعه از دستورات اجرا شود.



ساختار تکرار نیز به برنامه نویسان اجازه می دهد مجموعه خاصی از دستورات را تا زمانیکه شرط خاصی برقرار باشد، تکرار نماید.

(برای شرح بیشتر موارد فوق به فصل 3 مراجعه نمایید).



هر برنامه ساختیافته از تعدادی بلوک تشکیل می شود که این بلوکها به ترتیب
اجرا می شوند تا برنامه خاتمه یابد(ساختار ترتیب). هر بلوک می تواند یک
دستورساده مانند خواندن، نوشتن یا تخصیص مقدار به یک متغیر باشد و یا
اینکه شامل دستوراتی باشد که یکی از 3 ساختار فوق را پیاده سازی کنند.
نکته مهم اینجاست که درمورد دستورات داخل هر بلوک نیز همین قوانین برقرار
است و این دستورات می توانند از تعدادی بلوک به شرح فوق ایجاد شوند و
تشکیل ساختارهایی مانند حلقه های تودرتو را دهند.



نکته مهم اینجاست که طبق قوانین فوق یک حلقه تکرار یا بطور کامل داخل حلقه
تکرار دیگر است و یا بطور کامل خارج آن قرار می گیرد و هیچگاه حلقه های
روی هم افتاده نخواهیم داشت.



از جمله اولین تلاشها در زمینه ساخت زبانهای برنامه نویسی ساختیافته، زبان
پاسکال بود که توسط پروفسور نیکلاس ویرث در سال 1971 برای آموزش برنامه
نویسی ساختیافته در محیطهای آموزشی ساخته شد و بسرعت در دانشگاهها رواج
یافت. اما بدلیل نداشتن بسیاری از ویژگیهای مورد نیاز مراکز صنعتی و تجاری
در بیرون دانشگاهها موفقیتی نیافت.



کمی بعد زبان C ارائه گردید که علاوه بر دارا بودن ویژگیهای برنامه نویسی
ساختیافته بدلیل سرعت و کارایی بالا مقبولیتی همه گیر یافت و هم اکنون
سالهاست که بعنوان بزرگترین زبان برنامه نویسی دنیا شناخته شده است.



مراحل اجرای یک برنامه C



برای اجرای یک برنامه C ابتدا باید آن را نوشت. برای اینکار می توان از هر
ویرایشگر متنی موجود استفاده کرد و سپس فایل حاصل را با پسوند .C ذخیره
نمود (فایلهای C++ با پسوند .CPP ذخیره می گردند). به این فایل، کد مبدا
(source code) گفته می شود. مرحله بعدی تبدیل کد مبدا به زبان ماشین است
که به آن کد مقصد (object code) گفته می شود. همانطورکه قبلا نیز گفته شد
برای اینکار از یک برنامه مترجم بنام کامپایلر استفاده می شود.
کامپایلرهای متعددی برای زبان C توسط شرکتهای مختلف و برای سیستم عاملهای
مختلف نوشته شده است که می توانید برحسب نیاز از هریک از آنها استفاده
نمایید. اما هنوز برنامه برای اجرا آماده نیست. معمولا برنامه نویسان از
در برنامه های خود از یک سری از کدهای از پیش آماده شده برای انجام عملیات
متداول (مانند محاسبه جذر و یا سینوس) استفاده می کنند که برنامه آنها
قبلا نوشته و ترجمه شده است. این برنامه ها یا در قالب کتابخانه های
استاندارد توسط شرکتهای ارائه کننده نرم افزار عرضه شده است و یا توسط
دیگر همکاران برنامه نویس اصلی نوشته و در اختیار وی قرار داده شده است.
در این مرحله باید کد مقصد برنامه اصلی با کدهای مربوط به این برنامه های
کمکی پیوند زده شود. برای اینکار نیاز به یک پیوند زننده (Linker) داریم و
نتیجه این عمل یک فایل قابل اجرا خواهد بود (در ویندوز این فایل پسوند
.EXE خواهد داشت). مرحله بعدی اجرای برنامه و دادن ورودیهای لازم به آن و
اخذ خروجیها می باشد. در شکل زیر این مراحل نشان داده شده اند.



مسلما طی مراحل بالا برای اجرای هر برنامه زمانبر می باشد، بهمین دلیل
اکثر تولید کنندگان کامپایلرها، محیطهایی را برای برنامه نویسی ارائه کرده
اند که کلیه مراحل بالا را بطور اتوماتیک انجام می دهند.



به این محیطها IDE (Integrated Development Environment) یا محیط مجتمع
توسعه نرم افزار گفته می شود. این محیطها دارای یک ویرایشگر متن می باشند
که معمولا دارای خواص جالبی همچون استفاده از رنگهای مختلف برای نشان دادن
اجزای مختلف برنامه مانند کلمات کلیدی، و یا قابلیت تکمیل اتوماتیک
قسمتهای مختلف برنامه می باشد. پس از نوشتن برنامه و با انتخاب گزینه ای
مانند Run کلیه عملیات فوق بطور اتوماتیک انجام شده و برنامه اجرا می
گردد. علاوه براين، اين محيطها معمولا داراي امكانات اشكالزدايي برنامه
(Debug) نيز مي باشند كه شامل مواردي همچون اجراي خط به خط برنامه و يا
ديدن محتويات متغيرها در زمان اجرا است. چند محيط معروف برنامه نويسي
عبارتند از :





Borland C++ از نسخه 4 به بالا براي Windows

Microsoft Visual C++ براي محيط Windows

Borland C++ Builder برای محیط Windows



براي شروع ما از محيط Borland C++ 3.1 تحت Dos كه نحوه كار ساده تري نسبت به سايرين دارد استفاده مي كنيم.

پس از نصب اين نرم افزار، برنامه BC.exe را اجرا كنيد تا وارد محيط borland c شويد



همانطور كه مي بينيد، اين محيط از 3 قسمت اصلي تشكيل شده است :



Borland C++ 3.1 براي محيط DOS - بخش ويرايش
برنامه : بخش آبي رنگ وسط مي باشد كه در حقيقت يك ويرايشگر است كه برنامه
در آن تايپ مي شود. همانطور كه مي بينيد در اين ويرايشگر از رنگهاي مختلف
براي نشان دادن قسمتهاي مختلف برنامه استفاده مي شود. مثلا براي كلمات
كليدي از رنگ سفيد استفاده شده است.



- بخش منوهاي كاري : اين بخش كه در قسمت بالا واقع شده است،-
حاوي تعدادي منو (گزينه) براي انجام وظايف مختلف است. خلاصه اين عمليات
عبارتند از :



o منوي Edit : عمليات ويرايش مانند حذف،o كپي و يا چسباندن يك قسمت از
برنامه o منوي Run : اجراي برنامه بصورت كامل يا دستور به دستور o منوي
Compile : عمليات مربوط به كامپايل و پيوند برنامه o منوي Debug : عمليات
مربوط به اشكالزدايي مانند ديدن مقادير متغيرها در زمان اجرا o منوي
Project : عمليات مربوط به مديريت برنامه هايي كه شامل چندين فايل مستقل
هستند (پروژه) o منوي Options : عمليات مربوط به تنظيمات سيستم مانند نحوه
كامپايل و يا رنگ پيش فرض محيط o منوي Windows : عمليات مربوط به پنجره
هاي باز فعلي (مربوط به چندين برنامه يا نمايش متغيرها و ... )
o منوي File : عملياتي مانند باز كردن و يا ذخيره يك برنامه o منوي Search : جستجوي و يا تعويض يك متن در برنامه

خطاهای برنامه نویسی



بنظر می رسد خطاها جزء جداناپذیر برنامه ها هستند. بندرت می توان برنامه
ای نوشت که در همان بار اول بدرستی و بدون هیچگونه خطایی اجرا شود. اما
خطاها از لحاظ تاثیری که بر اجرای برنامه ها می گذارند، متفاوتند. گروهی
ممکن است باعث شوند که از همان ابتدا برنامه اصلا کامپایل نشود و گروه
دیگر ممکن است پس از گذشت مدتها و در اثر دادن یک ورودی خاص به برنامه،
باعث یک خروجی نامناسب و یا یک رفتار دور از انتظار (مانند قفل شدن
برنامه) شوند. بطور کلی خطاها به دو دسته تقسیم می شوند:



خطاهای نحوی (خطاهای زمان کامپایل): این خطاها در اثر رعایت نکردن قواعد
دستورات زبان C و یا تایپ اشتباه یک دستور بوجود می آیند و در همان ابتدا
توسط کامپایلر به برنامه نویس اعلام می گردد. برنامه نویس باید این خطا را
رفع کرده و سپس برنامه را مجددا کامپایل نماید. لذا معمولا این قبیل خطاها
خطر کمتری را در بردارند.



خطاهای منطقی (خطاهای زمان اجرا): این دسته خطاها در اثر اشتباه برنامه
نویس در طراحی الگوریتم درست برای برنامه و یا گاهی در اثر درنظر نگرفتن
بعضی شرایط خاص در برنامه ایجاد می شوند. متاسفانه این دسته خطاها در زمان
کامپایل اعلام نمی شوند و در زمان اجرای برنامه خود را نشان می دهند.
بنابراین، این خود برنامه نویس است که پس از نوشتن برنامه باید آن را تست
کرده و خطاهای منطقی آن را پیدا کرده و رفع نماید. متاسفانه ممکن است یک
برنامه نویس خطای منطقی برنامه خود را تشخیص ندهد و این خطا پس از مدتها و
تحت یک شرایط خاص توسط کاربر برنامه کشف شود. بهمین دلیل این دسته از
خطاها خطرناکتر هستند. خود این خطاها به دو دسته تقسیم می گردند:



a. خطاهای مهلک: در این دسته خطاها کامپیوتر بلافاصله اجرای
برنامه را متوقف کرده و خطا را به کاربر گزارش می کند. مثال معروف این
خطاها،b. خطای تقسیم بر صفر می باشد.



c. خطاهای غیرمهلک: در این دسته خطا،d. اجرای برنامه ادامه می
یابد ولی برنامه نتایج اشتباه تولید می نماید. بعنوان مثال ممکن است دراثر
وجود یک خطای منطقی در یک برنامه حقوق و دستمزد،e. حقوق کارمندان اشتباه
محاسبه شود و تا مدتها نیز کسی متوجه این خطا نشود!



با توجه به آنچه گفته شد، در می یابیم که رفع اشکال برنامه ها بخصوص
خطاهای منطقی از مهمترین و مشکلترین وظایف یک برنامه نویس بوده و گاهی حتی
سخت تر از خود برنامه نویسی است! بهمین دلیل است که بسیاری از
شرکتها(همانند مایکروسافت) ابتدا نسخه اولیه نرم افزار خود را در اختیار
کاربران قرار می دهند تا اشکالات آن گزارش شده و رفع گردد. بسیار مهم است
که در ابتدا سعی کنید برنامه ای بنویسید که حداقل خطاها را داشته باشد، در
گام دوم با آزمایش دقیق برنامه خود هرگونه خطای احتمالی را پیدا کنید و در
گام سوم بتوانید دلیل بروز خطا را پیدا کرده و آنرا رفع نمایید. هر سه عمل
فوق کار سختی بوده و نیاز به تجربه و مهارت دارد.



آخرین نکته اینکه در اصطلاح برنامه نویسی به هر گونه خطا، bug و به رفع خطا debug گفته می شود.



يك برنامه نمونه



در اين قسمت براي آشنايي اوليه با زبان C يك برنامه نمونه آورده شده است كه بدون هيچ تغييري در محيط BorlandCPP قابل اجرا است.



// This Program Computes the Area of a Circle

#include <stdio.h>

void main() {

int radius ;

float area;

printf("please enter radius : ");

scanf("%d",&radius);

area = 2 * 3.14 * radius;

printf("Area is %f",area);

{

please enter radius : 10

Area is 62.8





درمورد برنامه فوق به نکات زیر توجه کنید :

- خط اول یک توضیح درمورد برنامه است. در زبان C برای توضیحات یک خطی از
علامت // استفاده می گردد. اما چنانچه توضیحات بیش از یک خط بود،- آن را
با علامت /* شروع کرده و با */ پایان دهید. کامپایلر از این توضیحات
صرفنظر خواهد کرد. این توضیحات باعث می شوند که برنامه شما خواناتر شده و
دیگران بهتر آن را درک کنند.

- هر دستوری که با علامت # شروع شود،- یک دستور C نیست،- بلکه جزو دستورات
پیش پردازنده محسوب می گردد. دستورات پیش پردازنده،- دستوراتی هستند که
توسط کامپایلر قبل از شروع به کامپایل انجام می شوند. بعنوان مثال دستور
#include باعث می شود که تعاریف اولیه مربوط به توابعی (زیربرنامه هایی)
که قصد استفاده از آنها را داریم به برنامه اضافه شود. در مثال بالا برای
استفاده از توابع printf و scanf که در کتابخانه استاندارد C تعریف شده
اند،- فایل سرآمد stdio.h را که این توابع در آن تعریف شده اند را استفاده
کرده ایم.

- هر برنامه C باید دارای تابعی به نام main باشد که اجرای برنامه از آن
شروع می شود و در حقیقت همان برنامه اصلی است. البته می توان هر تعداد
دیگری تابع (زیربرنامه) نیز تعریف کرد،- اما وجود تابع main الزامی است.
دقت کنید که گرچه این تابع پارامتر ورودی ندارد،- اما از پرانتز باز و
بسته تنها استفاده شده است.

- در زبان C هر بلوک برنامه با علامت { آغاز شده و با } پایان می یابد.
این دو معادل دستورات begin و end در زبانهای دیگر ازجمله پاسکال می باشند
که برای سادگی زبان انتخاب شده اند.

- دو خط بعدی به تعریف متغیرهای radius و area می پردازد. در زبان C قبل
از استفاده از هر متغیری باید آن را اعلان نمایید. اعلان متغیر شامل نام و
نوع متغیر است. در مثال فوق،- متغیر radius از نوع عدد صحیح(integer) و
متغیر area از نوع عدد اعشاری (float) تعریف شده اند.

- توابع printf و scanf جزو کتابخانه استاندارد C محسوب می گردند و به
ترتیب برای چاپ اطلاعات در خروجی استاندارد (نمایشگر) و دریافت اطلاعات از
ورودی استاندارد (صفحه کلید) استفاده می شوند. برای چاپ رشته مورد نظر
باید آنها را در داخل علامت " قرار داد. درمورد این توابع بعداد توضیح
خواهیم داد.

- دقت کنید که در پایان هر دستورالعمل از علامت ; استفاده شده است. در
مجموع C یک زبان قالب آزاد است و شما می توانید دستورات را به هر نحوی که
دوست دارید قرار دهید (مثلا چند دستور در یک خط از برنامه). تنها چیزی که
نشاندهنده پایان یک دستور است،- علامت ; است(و نه انتهای خط).

- از آنجا که C یک زبان قالب آزاد است،- می توان با استفاده از مکان نوشتن
دستورات شکل بهتری به برنامه داد. بعنوان مثال دقت کنید که پس از شروع
تابع main،- دستورات حدود 3 کاراکتر جلوتر نوشته شده اند. به این نحوه
نوشتن دستورات دندانه گذاری می گویند. بطور کلی هربار که بلوک جدیدی آغاز
می شود،- باید آن را کمی جلوتر برد. این مسئله باعث جدا شدن بلوکها از
یکدیگر و خوانایی بهتر برنامه می شود.

- در پایان برنامه و در داخل مستطیل خاکستری،- یک نمونه از اجرای برنامه که شامل یک ورودی و خروجی نمونه است،- آورده شده است.
















دورمچم به جای ساعت یکنوار مشکی بستم
تا همه بفهمن من از همه هر چه زمانو متعلق به زمان است بیزارم
من هم روزی قلبی داشتم
که توسط مردمانی ازمیان شما شکست و شکست تا سنگی شد
واکنون روزگاریست که شیطان فریاد میزند..
انسان پیدا کنید سجده خواهم کرد...


=====ஜ۩۞۩ஜ=====

28-05-1391 05:15 ب.ظ
 
ارسال: #3
RE: مقدمه ای بر زبان c++
پست‌ها: 11,943
تاریخ عضویت: 20 اردیبهشت 1390
اعتبار: 288
حالت من: Shad
مفاهیم اولیه زبان C

در این فصل به مقدمات اولیه برنامه نویسی به زبان C می پردازیم و اصول اولیه آن را بررسی می نماییم

شناسه ها در C

شناسه (identifier) نامی است که به یک قسمت از برنامه مانند متغیر، تابع،
ثابت و یا ... داده می شود. در زبان C برای انتخاب شناسه ها فقط می توان
از علائم زیر استفاده کرد: - حروف انگلیسی کوچک و بزرگ (A…Z a…z)

- ارقام (0…9)

- علامت خط پایین یا _



البته یک شناسه تمی تواند با یک رقم شروع شود. مثلا شناسه های sum ،
average ، name2 و یا student_average مجاز هستند، اما شناسه های 2name و
یا student average مجاز نیستند. البته در برنامه نویسی امروزی پیشنهاد می
شود بجای شناسه هایی همانند student_average از studentAverage استفاده
گردد. یعنی بجای اینکه در شناسه ها از _ برای جداکننده استفاده کنیم،
اولین حرف هر قسمت را بصورت بزرگ بنویسیم.

نکته مهم دیگری که باید به آن اشاره کرد آنستکه زبان C برخلاف بسیاری از
زبانهای دیگر به کوچک و بزرگی حروف حساس است (case sensitive). در نتیجه
شناسه های زیر با یکدیگر متفاوتند :



این مسئله معمولا درهنگام برنامه نویسی باعث ایجاد بعضی خطاها می شود.

آخرین نکته اینستکه در هنگام انتخاب شناسه نمی توانید از کلمات کلیدی که
برای منظورهای خاص در زبان C رزرو شده اند استفاده کنید. زبان C دارای 32
کلمه کلیدی است که عبارتند از :



Sum ≠ sum ≠ SUM
auto

break

case

char

Const

continue

default

do

double

Else

enum

extern

float

for

Goto

if

int

long

register

Return

short

signed

sizeof

static

Struct

switch

typedef

union

unsigned

Void

volatile

while







البته در نسخه های جدید C کلمات کلیدی دیگری نیز به
لیست فوق اضافه شده است. دقت کنید که کلیه این کلمات با حروف کوچک نوشته
شده اند.

انواع داده ها در C



همانطور که قبلا نیز گفتیم هر متغیر پیش از آنکه استفاده گردد ابتدا باید
اعلان گردد. اعلان یک متغیر تعیین نوع آن را نیز دربر می گیرد. سوال اصلی
آنستکه چه نوع داده هایی در زبان C و جود دارد. انواع داده های متداول
عبارتند از :



[b]نوع داده

توضیح

اندازه (بیت)

محدوده

char

کاراکتر

8

-128 to +127

int

عدد صحیح

16

-32768 to + 32767

float

عدد اعشاری

32

3.4e-38 to 3.4e+38

double

عدد اعشاری با دقت مضاعف

64

1.7e-308 to 1.7e+308
البته چند نکته مهم درمورد جدول فوق قابل ذکر است :

- اندازه int در محیطهای 16 بیتی مانند DOS برابر 16 بیت است. اما در
محیطهای 32 بیتی همانند Windows اندازه آن 32 بیت می باشد که در اینصورت
محدوده ای برابر -2,147,483,647 تا +2,147,483,647 را پوشش می دهد.

- در بعضی از کامپایلرهای C، نوع داده bool نیز وجود دارد که می تواند یکی
از مقادیر true(درست) یا false (غلط) را نشان دهد . اما در نسخه های اولیه
C از همان نوع داده صحیح یا int برای اینکار استفاده می شد. بدین صورت که
0 نشاندهنده false و هر عدد غیر صفر (معمولا 1) نشاندهنده true است.

- از آنجا که برای ذخیره سازی کاراکترها کد اسکی آنها ذخیره می گردد، از
یک متغیر کاراکتری یا char می توان بعنوان یک عدد صحیح کوچک نیز استفاده
کرد و اعمال ریاضی برروی آنها نیز مجاز است.

علاوه براین چندین اصلاح کننده نیز وجود دارد که به ما اجازه می دهد نوع
داده مورد نظر را با دقت بیشتری برای نیازهای مختلف استفاده نماییم.

این اصلاح کننده ها عبارتند از : short, long, signed, unsigned

تمام اصلاح کننده های فوق می توانند به نوع داده int اعمال شوند و اثر
آنها بستگی به محیط دارد. مثلا در یک محیط 16 بیتی، short int بازهم برابر
16 بیت است ولی long int برابر 32 بیت خواهد بود. علاوه براین unsigned
int باعث می شود که یک عدد 16 بیتی بدون علامت داشته باشیم که بازه بین 0
تا 65535 را پوشش می دهد. signed int نیز همانند int معمولی بوده و تفاوتی
ندارد. البته ترکیب این اصلاح کننده ها نیز ممکن است. مثلا unsigned long
int یک عدد 32 بیتی بدون علامت است که بازه 0 تا 4,294,967,295 را پوشش می
دهد.

اما برروی نوع داده char فقط اصلاح کننده های signed و unsigned را می
توان اعمال کرد. معمولا از اصلاح کننده unsigned وقتی استفاده می شود که
قصد داشته باشیم از char بعنوان یک عدد صحیح مثبت بین 0 تا 255 استفاده
کنیم.

برروی نوع داده double تنها اصلاح کننده long قابل اعمال است و دراینصورت
عدد اعشاری با 80 بیت را خواهیم داشت که قادر است هر عددی در بازه
3.4e-4932 تا 1.1e+4932 را در خود نگاه دارد.

[/b] تعریف متغیرها

برای تعریف متغیرها به شکل زیر عمل می کنیم:



<type> <variable-list>;

که type یکی از نوع داده های گفته شده و variable-list لیستی از متغیرها است که با کاما از یکدیگر جدا شده اند. بعنوان مثال :

int sum;

float average;

long int a, b, c ;

unsigned long int i, j, k ;
[b]علاوه براین می توان در هنگام تعریف متغیر به آن مقدار اولیه نیز داد. مثال :
int d = 0 ;

نكته مهم آنكه زبان C به متغيرها مقدار اوليه نمي دهد (حتي 0) و برنامه
نويس خود بايد اينكار را صريحا انجام دهد، درغير اينصورت مقدار اوليه
متغير، نامعين خواهد بود.

تعریف متغیرها طبق اصول زبان C میتواند درهرجایی از برنامه صورت پذیرد، و
متغیرهای تعریف شده از همان خط به بعد قابل استفاده خواهد بود. اما معمولا
توصیه می گردد كه تعریف متغیرها در همان خط ابتدایی تابع و بلافاصله پس از
{ صورت پذیرد.

ثوابت

ثابتها مقادیر ثابتی هستند كه مقدار آنها در حین اجرای برنامه تغییر نمی
یابد. ثابتها می توانند از هریك از نوع داده های اصلی باشند. برای نمایش
هر ثابت بسته به نوع آن عمل می كنیم كه شرح هریك در زیر آمده است :





4 ثوابت عددی صحیح : برای نمایش این دسته از ثوابت، از دنباله ای از ارقام
بعلاوه علامت + یا - استفاده می كنیم. بعنوان مثال 45- و یا 3489 ثوابت
صحیح هستند. در حالت عادی C هر عدد را در كوچكترین نوع داده ای كه می
تواند قرار می دهد. مثلا عدد 85 در یك int قرار می گیرد، اما عدد 145398
در یك long int قرار خواهد گرفت. اما اگر قصد دارید یك عدد كوچك بعنوان
long محسوب گردد، می توانید از پسوند L در انتهای آن استفاده می كنیم.
مثلا 245L یك عدد long محسوب می شود .
long int a = 20L
ضمن اینكه پسوند U در انتهای عدد نیز نشانه بدون علامت بودن آن است.

نكته دیگر آنكه C به شما اجازه می دهد درصورت لزوم ثوابت صحیح خود را در
مبنای 8 یا 16 نیز كه از مبناهای متداول در برنامه نویسی هستند، بنویسید.
برای نوشتن عدد در مبنای 8 باید آن را با 0 آغاز كنید، مثلا 0342 یك عدد
در منای 8 محسوب می گردد. اما برای نوشتن یك عدد در مبنای 16 باید آن را
با 0x آغاز نمایید، مانند 0x27A4.

8 ثوابت عددی اعشاری : برای نمایش اعداد اعشاری، باید از نقطه اعشار
استفاده كنیم، مانند 237.45 ، اما نكته جالب آنستكه می توانید از نماد
علمی نیز برای نمایش اعداد اعشاری استفاده كنید. برای اینكار كافی است از
حرف e برای نمایش قسمت توان استفاده نمایید. بعنوان مثال :

[/b]
-23.47 × 10 5 = -23.47e5

42.389 × 10 -3 = 42.389e-3
دقت
كنید كه قسمت توان، حتما یك عدد صحیح است. نكته جالب اینجاست كه برخلاف
مورد قبل، كامپایلر بطور پیش فرض داده های اعشاری را از نوع double فرض می
كند.چنانچه دوست دارید ثابت شما ازنوع float درنظر گرفته شود، در انتهای
آن F قرار دهید. ضمنا پسوند L نیز داده اعشاری را از نوع long double
درنظر می گیرد. 10 ثوابت كاراكتری : برای نشان دادن ثوابت كاراكتری، آنها
را در داخل ' قرار می دهیم. بعنوان مثال 'A' یك ثابت كاراكتری است.



دقت كنید كه همانطور كه قبلا گفته شد، كد اسكی كاراكترها در متغیر ذخیره
می گردد، بنابراین می توان از آن بعنوان یك عدد صحیح نیز استفاده كرد.
نكته مهم دیگر آنستكه به تفاوت عدد 5 و كاراكتر '5' دقت داشته باشید. در
حقیقت '5' برابر است با عدد 53 كه همان كد اسكی آن است.

از آنجا كه بعضی كاراكترها، مانند enter قابل نمایش نیستند، بهمین دلیل
آنها را با استفاده از \ نمایش می دهیم. علاوه براین بعضی كاراكترها مانند
خود " نیز چون دارای معنای خاص هستند، باید با استفاده از \ نمایش داده
شوند. موارد مهم عبارتند از :

char ch = 'S' ;
\n خط جدید

\t tab كاراكتر

\a بوق كامپیوتر \" "

\' ' \\ \


14 ثوابت رشته ای : C علاوه بر ثوابت فوق، از یك ثابت دیگر بنام رشته نیز
حمایت می كند. رشته، دنباله ای از كاراكترها است كه در داخل " قرار می
گیرند. بعنوان مثال "this is a test" یك رشته است. دقت كنید كه 'a' یك
كاراكتر است، اما "a" یك رشته است كه فقط شامل یك كاراكتر می باشد.
















دورمچم به جای ساعت یکنوار مشکی بستم
تا همه بفهمن من از همه هر چه زمانو متعلق به زمان است بیزارم
من هم روزی قلبی داشتم
که توسط مردمانی ازمیان شما شکست و شکست تا سنگی شد
واکنون روزگاریست که شیطان فریاد میزند..
انسان پیدا کنید سجده خواهم کرد...


=====ஜ۩۞۩ஜ=====

28-05-1391 05:16 ب.ظ
 


[-]
پاسخ سریع
پیام
پاسخ خود را برای این پیام در اینجا بنویسید.


کد تصویری
royalfuns
(غیر حساس به بزرگی و کوچکی حروف)
لطفاً کد نشان داده شده در تصویر را وارد نمایید. این اقدام جهت جلوگیری از ارسال‌های خودکار ضروری می‌باشد.

موضوعات مشابه ...
موضوع: نویسنده پاسخ: بازدید: آخرین ارسال
  چند برنامه به زبان ++C Sky Girl 2 384 22-03-1393 07:06 ب.ظ
آخرین ارسال: Sky Girl
  دانلود کتاب PDF فایلها در زبان برنامه نویسی C و C++ Friga 0 373 19-08-1391 01:11 ق.ظ
آخرین ارسال: Friga
  دانلود کتاب آموزش پیشرفته زبان برنامه نویسی ++C Friga 0 396 19-08-1391 01:07 ق.ظ
آخرین ارسال: Friga
  دانلود کتاب تفاوت زبان سی و جاوا Friga 0 328 19-08-1391 01:01 ق.ظ
آخرین ارسال: Friga
  دانلود کتاب مقدمه ای بر OpenGL در ++C Friga 0 323 19-08-1391 12:58 ق.ظ
آخرین ارسال: Friga

پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان