قلب های کوچولوی غمگین - تالار گفتمان آذر فروم





دعوت به همکاری با آذر فروم

 

قلب های کوچولوی غمگین
زمان کنونی: 18-09-1395،01:26 ب.ظ
کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان
نویسنده: قاصدك جون
آخرین ارسال: قاصدك جون
پاسخ: 1
بازدید: 100

 
 
رتبه موضوع:
  • 0 رای - 0 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

موضوع: قلب های کوچولوی غمگین
ارسال: #1
قلب های کوچولوی غمگین
پست‌ها: 88
تاریخ عضویت: 20 اسفند 1391
اعتبار: 5
حالت من: انتخاب نشده
قلب های کوچولوی غمگین
افسردگي از رايج‌ترين مسائل مربوط به سلامت روان در بزرگسالان است، اما اين بيماري ميان نوجوانان و كودكان نيز در حال افزايش است و روز‌به‌روز تعداد بيشتري از آنها به آن مبتلا مي‌شوند. تا چندي پيش روان‌شناسان باور نداشتند كه كودكان هم دچار افسردگي مي‌شوند.


[عکس: 2894.jpg]



امروزه بر عكس اين باور ثابت شده است. حدود دو تا پنج درصد كودكان و نوجوانان داراي علائم افسردگي هستند و حتي سال‌‌هاي تحصيل در مدرسه را با اندوه مي‌گذرانند و اين افسردگي روند پيشرفت تحصيلي‌شان را نيز كند مي‌كند.
نوجوانان مبتلا به افسردگي بشدت احساس نااميدي و بي‌ارزشي مي‌كنند. آنها بندرت لبخند مي‌زنند، مات به نقطه‌اي خيره مي‌شوند و مدام اشك‌آلوده و مضطرب هستند. تمايل به فعاليت‌هاي معمولي در آنها از بين مي‌رود و ممكن است براي انجام هر كاري احساس خستگي كنند.
عباراتي مانند برايم مهم نيست، نمي‌توانم آن را انجام دهم، نمي‌خواهم آن را امتحان كنم و همش تقصير من است از جمله عباراتي است كه معمولا كودكان افسرده به زبان مي‌آورند.
دختران افسرده، معمولا گرايش به گوشه‌گيري دارند در حالي كه در پسران افسردگي به صورت بيش‌فعالي، بي‌قراري، برانگيختگي و پرخاشگري خود را نشان مي‌دهد. افسردگي كودكان در سنين مدرسه با تحريك‌پذيري، مجادله‌جويي و در نوجوانان با احساس گناه و نااميدي همراه است.
برخي از كودكان افسرده فرياد مي‌زنند، جيغ مي‌كشند، بد زبان مي‌شوند و ممكن است با خشم و قهر كج خلق شوند. اين بچه‌ها وقتي در خانه هستند، با والدين خود جر و بحث مي‌كنند، با برادران و خواهرانشان مي‌جنگند يا تبديل به موجودي مي‌شوند كه در خانه هيچ كاري انجام نمي‌دهند.
آنان سعي مي‌كنند از كارهايي مانند انجام تكاليف مدرسه و كارهاي خانه كه موجب افزايش برانگيختگي خشم‌شان مي‌شود، دوري كنند.
براي دانش‌آموزان افسرده متمركز شدن بر چيزهايي كه مستلزم تلاش ذهني مداومند، دشوار است. اين عدم تمركز ممكن است به كسب نمره‌هاي پايين در مدرسه بينجامد.
آنان معمولا حضور در مدرسه را دشوار مي‌دانند و نسبت به رفتن به آنجا اكراه دارند. آنها از اضطرابي رنج مي‌برند كه ريشه در افسردگي‌شان دارد.
براي مثال صبح‌ها كه مي‌خواهند به مدرسه بروند نشانه‌هاي جسماني اين اضطراب را در خود احساس مي‌كنند، نشانه‌هايي كه به مرور و با گذشت زمان در طول روز فروكش مي‌كند.
اين نشانه‌ها ممكن است شامل احساس تهوع، دردهاي معده، خستگي و ضعف باشد. آنها تصنعي يا خيالي نيستند، بلكه علائم واقعي اضطرابند.
ممكن است فكر حضور در مدرسه برخي از اين دانش‌آموزان را وحشت‌زده كند، وحشتي كه آنها قادر به توضيحش نيستند.
آنان به علت نداشتن تمركز و تسلط نداشتن بر امور شخصي، در انجام تكاليف درسي خود موفق نيستند. ممكن است برخي از آنان نيز علاقه خود را به درس از دست داده و بي‌تفاوت به نظر بيايند.
اين حالت باعث مي‌شود كه آنان در مدرسه با دردسرهايي مواجه شوند و حضور در مدرسه براي آنان غيرقابل تحمل شود.



زنگ خطر افسردگي دانش‌آموزان
معمولا نشانه‌هاي افسردگي در دانش‌آموزان عبارتند از:
مشكلات جسماني مداوم و بدون دليل: مانند ابراز شكايت از دل‌درد، سردرد و تهوع‌.
كاهش يا افزايش چشمگير وزن: تحقيقات نشان داده است كودكان افسرده حدود پنج كيلو از كودكان غيرافسرده سبك‌تر‌ هستند. افزايش وزن چشمگير نيز مي‌تواند به افسردگي كودكان مربوط باشد هرچند معمول نيست.
ابراز اندوه يا نااميدي: به طور مداوم، ابراز اندوه و نااميدي كردن به صورت كلامي مانند اين كه «هيچ وقت نمي‌توانم كاري را درست انجام بدهم.» يا «ديگر هيچ وقت خوشحال نخواهم بود.»
عزت نفس پايين: احتمال افسرده شدن كودكاني كه عزت نفس پاييني دارند، بيشتر است. معمولا كودكان افسرده مي‌گويند «من احمق هستم» يا «من همكلاسي‌هايم را دوست دارم، اما آنها مرا دوست ندارند.»
نگراني مداوم و بيش از اندازه: همه كودكان گهگاهي نگران مي‌شوند، اما زماني كه اين نگراني و اضطراب زندگي آنها را مختل كند و بر نمره‌ها و لذت بردن‌شان تاثير بگذارد، مي‌تواند نشان‌دهنده افسردگي باشد.
تغيير الگوي خواب: برخي كودكان افسرده، دچار اختلالاتي در خواب‌شان مي‌شوند. براي مثال نيمه‌هاي شب بيدار ‌شده و نمي‌توانند دوباره بخوابند، عده‌اي ديگر نيز بيشتر صبح‌ها بيش از اندازه مي‌خوابند و در طول روز چند بار چرت مي‌زنند.
انرژي كاهش‌يافته يا خستگي: كودكان افسرده معمولا خسته به نظر مي‌رسند، خيلي آهسته حركت مي‌كنند و صبح‌ها به زور از خواب بيدار مي‌شوند.
رفتارهاي خصمانه يا پرخاشگري تحريك: كودكان به طور طبيعي تندخو نيستند، نزاع بيش از اندازه و بي‌دليل با دوستان و همكلاسي‌ها، درگير شدن مداوم با پدر و مادر، انجام ندادن وظايف مقرر و آزار حيوانات از علائم افسردگي كودكان است.
بي‌ميلي نسبت به مدرسه رفتن: انجام اين كار براي يك‌بار مهم نيست، اما تكرار آن به صورت يك الگو مي‌تواند علامتي هشداردهنده باشد.
افت تحصيلي: نمره‌هاي تحصيلي يك كودك افسرده كه ممكن است دچار افت ناگهاني شود يا بتدريج طي يك دوره چند ماهه كاهش يابد.
تمايل اندك به بازي با همسالان: كودكي كه از دوستان خود كناره‌گيري مي‌كند و دوست جديدي هم پيدا نمي‌كند، ممكن است افسرده باشد.
مهارت‌هاي مراوده‌اي ضعيف: بسياري از كودكان افسرده تمايل دارند كه با لحن آرام و يكنواخت و غيرمعمولي صحبت كنند. معمولا آنها با يك يا دو كلمه پاسخ شما را مي‌دهند.
فكر كردن درباره فرار از خانه يا تلاش مكرر براي انجام آن: چنين افكار يا اعمالي، ناخشنودي يا ناكامي شديد را آشكار مي‌سازد و به خواست كودك براي فرار از مشكلاتي كه آنها را مغلوب كنند، مرتبط است.
افكار بيمارگونه يا تمايل به خودكشي: كودكاني كه به آسيب رساندن به خود مي‌انديشند، درباره مرگ و مردن روياهايي در سر دارند، يا در نقاشي‌ها يا داستان‌هاي خود موضوع مرگ را مكرر آشكار مي‌سازند، معمولا افسرده هستند.


نقش معلمان و مسوولان مدرسه
دانش‌آموزان افسرده معمولا فرزندان خانواده‌هاي پرتنش هستند، در نتيجه هر آنچه معلمان بتوانند علاوه بر دانش‌آموزان براي خانواده‌هاي آنان نيز انجام دهند، مي‌تواند كمك‌كننده باشد.
زماني كه حضور دانش‌آموز در مدرسه به دليل بيماري‌هاي فيزيكي كم مي‌شود و اين در حالي است كه هيچ علامت فيزيكي ظاهري وجود ندارد يا با ديدن علائمي مانند تمركز ضعيف دانش‌آموز، بي‌حالي، خستگي، كمبود انرژي و انگيزه محدود، بي‌اشتهايي، ناتواني در تصميم‌گيري، ارتباط ضعيف با همكلاسي‌ها، ضعف يادگيري؛ معلمان با آگاهي از اين علائم مي‌توانند متوجه مشكل دانش‌آموز شوند.
شركت در فعاليت‌ها مي‌تواند به دانش‌آموزان افسرده احساس هدفمند بودن بدهد. معلمان در تشويق اين روال از جايگاه خوبي برخوردارند. براي دانش‌آموز افسرده مشغول بودن به فكرهاي منفي مي‌تواند مانعي در برابر يادگيري باشد. اين دانش‌آموزان بايد مرتب تشويق شوند.
همچنين معلمان مي‌توانند براي كمك به اين دانش‌آموزان، به آنها مسئوليت بسپارند.
چنانچه مسوولان مدرسه بويژه معلم كلاس آشنايي و آگاهي كامل از اثرات هر يك از عوامل ذكر شده بر دانش‌آموز و روش‌هاي مناسب هدايت فعاليت‌هاي آموزشي در جهت تامين نيازهاي عاطفي و اجتماعي او را نداشته و بموقع از وي حمايت نكنند، چه‌بسا تنش‌ها و فشارهاي وارد شده بر دانش‌آموز اثرات منفي و درازمدتي بر وي باقي بگذارد.
از ديگر وظايف مدرسه در پيشگيري از افسردگي دانش‌آموزان، تجهيز آنان به كسب مهارت‌هايي براي تعارض‌هاي شخصي و بين‌فردي و ارائه واكنش‌هاي موثر در اوضاع دشوار زندگي است.
تقويت مهارت‌هاي اساسي ارتباطي دانش‌آموزان بخصوص توانايي گوش دادن، ابراز همدردي، رشد خودباوري و اعتماد به نفس، علاوه بر اين كه باعث مي‌شود آنان در شرايط دشوار مانند خشونت، زورگويي و... تجهيز شوند، موجب مي‌شود دانش‌آموزان با استفاده از اين مهارت‌هاي آموخته شده آماده شوند تا در آينده در محيط وسيع اجتماعي نقش خود را بخوبي ايفا كنند.


والدين چگونه رفتار كنند؟
ـ با رفتارتان به فرزند خود كمك كنيد نه با كلمات: به جاي غر زدن به آرامي به آنان دلگرمي دهيد. با آنها براي قدم زدن يا شنا كردن بيرون برويد. اين فرصت خوبي است كه در كنار هم باشيد.
ـ‌از ايجاد احساس گناه و سرزنش در فرزندتان اجتناب كنيد. انرژي ارزشمند خود را روي احساس گناه و جر و بحث روي علت افسردگي صرف نكنيد.
ـ نسبت به احساسات و ادراك‌ فرزند خود حساس باشيد يا اگر هر بار كه فرزندتان از مشكل خود سخن مي‌گويد، پاسخي سريع و كوتاه ارائه كنيد يا بدتر از آن، آنان را سرزنش كنيد، راه را بر بحث‌هاي بعدي بسته‌ايد.
ـ بگذاريد نوجوان‌ها، نوجوان بمانند: نوجوانان نيز مانند بزرگسالان نيازمند برخورداري از توازني سالم در زندگي خود هستند. اگر برنامه‌آنان را بيش از حد پر كنيد، تحت فشار قرار مي‌گيرند و در مقابل افسردگي آسيب‌پذير‌تر مي‌شوند.
ـ رفتار كودك را از خود كودك جدا كنيد، مثلا زماني كه فرزندتان بكرات كاري مي‌كند كه شما را ناراحت مي‌كند، به او بفهمانيد كه خودش خوب است اما لازم است رفتارش را عوض كند؛ اگر از وي بشدت انتقاد كنيد وي آسان‌تر افسرده مي‌شود.
ـ در مدرسه از فرزند خود دفاع كنيد و با متخصصان بهداشت رواني در اين زمينه صحبت كنيد.
ـ افسردگي كودكان و نوجوانان گاه نشان از يك مشكل خانوادگي حل نشده مانند اختلافات زناشويي دارد و توجه به اين نكته بايد براي بهبود افسردگي فرزندتان مورد بررسي قرار گيرد.
ـ سعي كنيد اطلاعات بيشتري به دست آوريد. از افراد متخصص (روان‌پزشكان، روان‌شناسان، مشاوران)‌ درباره افسردگي كودكتان، علل آن و نحوه درمان سوال كنيد.
ـ محيط عاطفي قابل اطمينان و حمايتگري را به وجود آوريد.
ـ در مرحله درمان، صبور باشيد و از پيشرفت‌هاي جزئي شاد شويد.
















عزیزم:
پوستت را میشکنند
تا بهتر شکسته شوی
گردوی کوچک من
انچه که سیاه میشود
روی تو نیست
دستان ان هاست

یادت باشد که همیشه و همه جا یادم باشیheart



24-12-1391 02:14 ب.ظ
 


[-]
پاسخ سریع
پیام
پاسخ خود را برای این پیام در اینجا بنویسید.


کد تصویری
royalfuns
(غیر حساس به بزرگی و کوچکی حروف)
لطفاً کد نشان داده شده در تصویر را وارد نمایید. این اقدام جهت جلوگیری از ارسال‌های خودکار ضروری می‌باشد.

پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان