شیرین زبانی های بی وقفه شخصیت های غیرجذاب - تالار گفتمان آذر فروم





دعوت به همکاری با آذر فروم

 

شیرین زبانی های بی وقفه شخصیت های غیرجذاب
زمان کنونی: 16-09-1395،08:20 ق.ظ
کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان
نویسنده: moderator
آخرین ارسال: moderator
پاسخ: 1
بازدید: 214

 
 
رتبه موضوع:
  • 0 رای - 0 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

موضوع: شیرین زبانی های بی وقفه شخصیت های غیرجذاب
ارسال: #1
شیرین زبانی های بی وقفه شخصیت های غیرجذاب
پست‌ها: 1,456
تاریخ عضویت: 22 اردیبهشت 1390
اعتبار: 36
حالت من: Ghafelgir
شیرین زبانی های بی وقفه شخصیت های غیرجذاب


نگاهی به فیلم «تقدیم به رم با عشق»



«وودی آلن» به لحاظ هنری و مالی در توقفگاه های سیاحتی اروپایی خود در لندن، بارسلونا و پاریس به موفقیت دست یافت اما در «به سوی رم با عشق»، چهره ای مملو از زبان بازی به خود گرفته است. این فیلم به دلیل ادا و اطوار درآوردن ها و وول خوردن های بدش، نوعی گردش سیاحتی فوق العاده پرتجمل در میان شهری لایزال است که گویی دربان هتل اکسلسوار آن را چیدمان کرده باشد. این تولید سونی پیکچرز کلاسیکز با استفاده از لطیفه های تکراری و موتیف های آشنا از فیلم های متعدد پیشین آلن، که همگی آنها بار نخست که به کار برده شده بودند بهتر جلوه می کردند، شاید در وهله اول از حسن شهرتی بهره برده باشد که فیلم «نیمه شب در پاریس» در سال گذشته به وجود آورده بود پرفروش ترین فیلم آلن تاکنون اما حرف های دهان به دهان، انتظارات امیدوار کننده را در نطفه خفه می کند. از ۲۰آوریل در ایتالیا فقط در نسخه هایی به زبان ایتالیایی این فیلم اکران شده است و نسخه زبان انگلیسی اش در جشنواره فیلم لس آنجلس به نمایش درآمد و اکران محدود آن از ۲۲ ژوئن (دوم تیرماه) آغاز شد.

با وجود همه مسایل، مایه تسکین است وقتی آدم درمی یابد که تولید بعدی آلن در نیویورک و سن فرانسیسکو فیلمبرداری خواهد شد. به نظر می رسد که او عجالتا دست از اروپا برداشته است. اگرچه شخصیتی که او در اینجا تصویر می کند یک کارگردان بی تفاوت بازنشسته اپراست که به کشف یک تِنور درخشان نایل می شود، اما آلن نویسنده کارگردان این بار خود را به کرگوشی زده، تا حدی که درنمی یابد شیرین زبانی های بدون وقفه شخصیت های کمتر جذاب تقریبا هیچ گاه خوب از کار در نمی آیند.

چهار داستان جداگانه که هرگز رابطه ای درونی با هم برقرار نمی کنند، اگرچه به هم برش می خورند_این انتظار که با نوعی جمع بندی نهایی و بزرگ فلینی وار روبه رو خواهد شد را در ادامه بی اساس جلوه می دهند. اما مایه تعجب است نویسنده قابلی مانند آلن حتی به خود زحمت نمی دهد تا وحدت زمان را رعایت کند؛ داستان آن زوج، گویا در یک روز رخ می دهد، در حالی که به نظر می رسد داستان های دیگر در طی هفته های متمادی یا طولانی تر رخ می دهند.

این واقعیت که آلن که پس از فیلم «خبر داغ» در ۲۰۰۶ نخستین بار است در فیلمش بازی می کند نقش یک کارگردان اپرا را ایفا می کند چندان دور از ذهن و بعید نیست، زیرا خود آلن اپرای یک پرده ای پوچینی با عنوان Gianni Schicchi را چهار سال پیش در اپرای لس آنجلس بر صحنه برده بود؛ اجرایی خوب، که باید از او تشکر کرد. اگرچه، این شخصیت جری او همان آلن کوچ کلاسیک است، که با همسرش، فیلیس (جودی دیویس)، به رم وارد می شود، تا شوهر آتیه دار و ثروتمند دخترش، هِیلی (الیسن پیل) را ملاقات کند اما فقط می تواند درباره کمونیست ها، اصناف و اغتشاش خطوط هوایی شکوه و شکایت کند و بس.

همچنین از دیگر بازدیدکنندگان شهر می توان از جان (الک بالدوین) معمار نام برد که با مرد جوانی با نام جک (جسی ایزنبرگ) برخورد می کند که در همان محله تراستور زندگی می کند که او در ۲۰ سالگی در آنجا ساکن بوده است. جان همراه با جک به آپارتمانش می رود و در آنجا دوست جذاب جک، سالی (گرتا گرویگ)، را ملاقات می کند و خبر ورود عن قریب دوست صمیمی و مهم سالی با نام مونیکا (آلن پیج) را می شنود؛ مونیکا یک هنرپیشه لس آنجلسی است که بی درنگ پیرمرد او را با عنوان «یک شبه روشنفکر خودخواه» به صلابه می کشد.

مونیکا، بانویی جوان که در همان اولین دقایق ملاقات آدم ها برای بار اول، بی پروا حرف می زند به شکل نسنجیده ای از طریق سالی با جک همراه می شود، آن هم جکی که سریعا دلزده می شود. جک ناگهان درمی یابد که جان مسن تر اما فرزانه تر دور و بر او می پلکد، اما دور از چشم دیگران، به عنوان پیر ریشخندکننده و همیشه حاضر و مهیا برای نقد حماقت های عاشقانه جک عمل می کند. بالدوین به خوبی در این نقش آدم ریشخندکننده، جا افتاده اما متاسفانه آلن پیش ترها این نوع شخصیت ها را صدها بار بهتر می نوشت؛ وقتی که از همفری بوگارت در نقش پیر رمانتیک خودش در «دوباره بزن، سام» استفاده می کرد.

با وجود هشدارها و دوراندیشی های خردمندانه جان، جک اجازه می دهد تا مونیکا، رگ خواب او را به دست بیاورد؛ در خطی داستانی که دست کم اندکی بیش از دیگر داستان ها جذابیت دارد و با پیچیدگی بیشتر می توانست موضوع فیلمی خاص باشد. با اینکه این داستان از چیزهای دست دوم درست شده، اما باز هم این تکلمه را باید بر دیگر داستان ها ترجیح داد؛ داستان هایی که همه از سر و سرهای طنز تک بعدی تشکیل شده اند.

جری، خواننده با ابهت اپرا، در حین دوش گرفتن می شنود که او از قضا پدر داماد آینده اش است. پس از اعتراضات مصرانه، جیانکارلو مامور کفن ودفن (خواننده تنور واقعی به نام فابیو آرمیلیاتو) سرانجام رضایت می دهد که جری یک اجرای آزمایشی داشته باشد، که به شکست می انجامد. چرا؟ چون او فقط می تواند به طرزی زیبا در حمام بخواند و بس. راه حل جری؟ نوعی نمایش «پالیاچی» را روی صحنه ببرد که شخصیت اصلی آن همواره در حال دوش گرفتن است و این به تولید پیچیده ای منجر می شود که در آن جیانکارلو که به شکلی هنرمندانه با شیشه مات پوشانده شده، می تواند تمام ترانه هایش را در حالی که دارد خود را می شوید بخواند. هرچند هم که این ایده بد جلوه می کند، اما خواندنش بیشتر خنده دار است تا تجربه اش.

داستان دیگر فیلم بر یک آدم عادی و بدون هیچ گونه وجه مشخصی (روبه روتو بنینی) متمرکز می شود که به طرزی توجیه ناشدنی روزنامه نگارها، خبرنگاران تلویزیونی و عکاسان ۲۴ساعته دنبالش هستند تا یکریز از او درباره اینکه صبحانه چه خورده و تمامی کارهای بی معنای روزمره اش بپرسند. عاقبت، وقتی او سرانجام تحت محاصره قرار گرفته، یک نفر به این نکته اشاره می کند که «شما به خاطر معروفیت معروفید.» این نقد آلن بر سویه آزاردهنده شهرت است، اما شبیه نوعی پژواک ضعیف از «خاطرات استارداست» جلوه می کند.

طولانی ترین و نیز کاملا احمقانه ترین داستان فیلم، دردسرهای رمانتیک باورنکردنی را به تصویر می کشد که تازه دامادان و نوعروسان دهاتی در یک جدایی، که از روز حمله نرماندی نیز طولانی تر است، تجربه می کنند. وقتی میلی (الساندرا ماستروناردی) جذاب و به ظاهر معصوم به جست وجوی یک سالن آرایش از هتلش بیرون می آید، شوهر موذی طبقه متوسطی او، آنتونیو (الساندرو تیبری) بی درنگ به وسیله یک بدکاره به نام آنا (پنه لوپه کروز) مورد حمله قرار می گیرد که او را اشتباه گرفته است.

وقتی خویشاوندان قدیمی و جنجالی آنتونیو به آنجا می رسند، آنتونیو به طرز احمقانه ای آن زن لباس قرمز را به عنوان همسرش معرفی می کند و این امر به همه جور لحظات خجالت آور منجر می شود، از جمله وقتی معلوم می شود که تقریبا تک تک آن مردهای حاضر در یک مراسم جشن رویایی آنا را می شناسند. در این حین، میلی نمی تواند آرایشگر را پیدا کند اما وارد عالم سینمای رم می شود. این داستان از هر زاویه حتی به عنوان یک فارس (هجویه سبک) نیز باورنکردنی است.

در بیشتر بخش ها، شخصیت ها آنقدر احمق و چشم و گوش بسته اند که حماقت هایشان را نمی بینند تا حتی در این بافتار فارس گونه به آن تن بدهند. بهترین امیدی که هنرپیشه های بایسته حاضر در این فیلم می توانند داشته باشند این است که مایه شرمساری نشوند که فقط معدودی موفق به این کار می شوند. فیلمبرداری داریوش خنجی، آن شهر پیش تر زیبا را در رنگ مایه های سوزان و طلایی غرق می کند، اما حتی موسیقی منبع که با ترانه معروف «وُلاره» آغاز می شود، در سطح معیارهای معمولی کارگردان نیست.
















گوزلیم عکسین دوشوب پیماندن پیمانیه

گوندریب عشقین منی میخاندن میخانیه

گئتمیشم میخانیه من دردیمه درمان اولام

دردیمی بیر بیر دیم من ساغر و پیمانیه

دردیمه درمان شراب اولدو حبیبیم ساقی لر

گوندریب عشقیم منی گور هانسی داروخانیه


[عکس: images?q=tbn:ANd9GcTiJ4evUTSiPaWN4c5Iczp...VY2wXNRMnQ]
12-04-1391 07:07 ب.ظ
 


[-]
پاسخ سریع
پیام
پاسخ خود را برای این پیام در اینجا بنویسید.


کد تصویری
royalfuns
(غیر حساس به بزرگی و کوچکی حروف)
لطفاً کد نشان داده شده در تصویر را وارد نمایید. این اقدام جهت جلوگیری از ارسال‌های خودکار ضروری می‌باشد.

پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان