خلق فضای عمومی، راه حل تنهایی انسان امروز - تالار گفتمان آذر فروم





دعوت به همکاری با آذر فروم

 

خلق فضای عمومی، راه حل تنهایی انسان امروز
زمان کنونی: 15-09-1395،10:09 ب.ظ
کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان
نویسنده: mehrdad
آخرین ارسال: mehrdad
پاسخ: 1
بازدید: 344

 
 
رتبه موضوع:
  • 0 رای - 0 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

موضوع: خلق فضای عمومی، راه حل تنهایی انسان امروز
ارسال: #1
خلق فضای عمومی، راه حل تنهایی انسان امروز
پست‌ها: 64
تاریخ عضویت: 22 اردیبهشت 1390
اعتبار: 10
حالت من: انتخاب نشده
خلق فضای عمومی، راه حل تنهایی انسان امروز
یكی از راه‌حل‌های مشكل «تنهایی انسان امروز» ایجاد تسهیلات گردهمایی و تعبیه امکان ملاقات عمومی در مناطق عمومی است.

تا زمانی كه انسان در جامعه‌ای به حیات خود ادامه می‌دهد كه تولید و مصرف مهم‌تر از شناخت محیط زیست‌اند، امكان ندارد كه بتوان شرایط محیطی را بهبود بخشید.
تنزل در كیفیت محیط شهری، نتیجه مستقیم بحران در خود اجتماع است. این مشكل بسیار گسترده‌تر از جزییات نگران‌كننده موجود در محیط شهری، مثل مشكل جمع‌آوری و دفع زباله، سر و صدا، بریدن درختان، تخریب ساختمانی كه ارزش محافظت دارد، از بین بردن فضای سبز یا نابودی محله و ناحیه‌ای در شهر است. این موارد علایم بیماری ریشه‌داری هستند و ریشه‌ در تضادهای بین منافع خصوصی و صلاح عامه، بین ثروت و سعادت و بین كمبود و انفجار جمعیت دارند.
«محمدرضا جودت»، عضو هیات امنا انجمن مفاخر معماری ایران، در این باره می گوید: «باید آگاه و متوجه بود كه شیوه‌های تولید صنعتی، نه تنها در طبیعت تاثیر نامطلوب داشته و دارند، بلكه تاثیر نادرستی نیز در الگوهای رفتاری انسان از خود به جا گذاشته‌اند.»
وی در ادامه می گوید: «اگر تاكنون این نوع شیوه‌های تولید، صرفا به عنوان مساله ادامه حیات در برابر نیروهای طبیعی و به خاطر بشریت توجیه می‌شد، اما اكنون مساله، زنده ماندن در رویارویی با عواقب ناخوشایندی است كه خود این صنعت در جهان به وجود می‌آورد.»


جامعه ای دست و پا بسته
جامعه‌ای كه دست و پای آن را برای حمایت و حفاظت حقوق گروههای فشار مالی و غیر مالی بسته باشند (فرق هم نمی‌كند كه آنها خصوصی یا عمومی، یعنی سرمایه‌داری خصوصی یا دولتی باشند.) یعنی فدا كردن صلاح عامه و در نتیجه فدا كردن محیط زیست و كیفیت زندگی، بنابراین در این صورت نمی‌توان شهر را اداره كرد و آن را از انحطاط و زوال نجات داد.


جودت می گوید: «یكی از عوامل اصلی در سیاست‌گذاری‌هایی كه در پی سازمان‌دهی دوباره به جامعه است، دستیابی به اصلی برای انسان امروز و شرایط زندگی او و پیوند دادن وی با تمام جنبه‌های ساخت و بازسازی شهرها و اجتماعات و محله‌ها و خیابانهاست، به شیوه‌ای كه بهترین تماس و درك بین شهروندان را میسر كند.»
دستاوردهای صنعتی و فن آوری، هر چند به نوعی كیفیت زندگی را تهدید می‌كنند، اما زندگی را برای انسان خوشایندتر نیز كرده‌اند. گذشتگان، درد و رنج زیادی را تحمل كرده‌اند. حتی در طول یكی دو قرن گذشته، از آنان مانند برده‌ها بهره‌كشی می‌كردند، تا اینكه ماشین ظهور كرد و با شیوه‌های خاص و تا حدودی خشن برای بهره‌برداری از منابع طبیعی و همچنین در كشاورزی به كار گفته شد. امروزه این دستاوردهای فنی، شرایط بهتر و خوشایندتری را نوید می‌دهند، تا فردا بری خلق جامعه‌ای جدیدتر، آزادتر، شادتر و چه بسا درست‌تر مهیا شود.


جودت در این باره می گوید: «با توجه به پیچیدگی زندگی در این عصر، انسان مجبور است كه نسبت به این شرایط بازنگری كند و معیار و مقیاس ارزشهای آتی مورد نظر را از نو سامان بخشد. چیزی كه تاكنون ارزیابی و سنجیده نشده است و حتی به عمق توانایی بالقوه در دسترس انسان نیز پی برده نشده است.»
برای سر و كار داشتن با این وضعیت پیچیده، باید شیوه‌های گذشته و منسوخ را كمتر به كار برد. برای رسیدن به این منظور، مردم آمادگی درك و پذیرش فلسفه این كار را دارند، فلسفه‌ای كه می‌تواند به راههایی منجر شود كه مكان انسانی مناسب‌تری باشد. مانع این راه، قدرت تصمیم‌گیری آن اندیشه سیاسی است كه با رویكردها و منافع منسوخ شده هنوز هم بر این روند مسلط است.
زندگی و الگوهای مسكن جدید
اگر انسان در پی استفاده مناسب از امتیازات است، پول و قدرت باید از این به بعد به گونه متفاوتی مورد استفاده قرار گیرد.
جودت تاكید می كند كه رسیدن به زندگی و الگوهای مسكن جدید ممكن نیست، مگر آن كه این شرایط پذیرفته شود و به محك تجربه درآید.


سرشت اصیل سیاست باید دوباره زنده شود و تمام پخشهای جامعه باید در شكل دادن زندگی و محیط مسكن‌شان درگیر شوند. گفت و گوی منطقی و انسانی باید بین شهروند و مسوولان جامعه و نیز تصمیم‌گیری‌هایی كه بر زندگی او تاثیر می‌گذارد، شكل بگیرد.
ضرورت دارد كه رشد اقتصاد موجود تا زمانی كه كیفیت نیازهای واقعی، مهم‌تر از كمیت آنها شود، بهبود بخشیده شود. خود نیازها نیز باید همواره در رابطه با تعادل بوم‌شناسی فراگیر در نظر گرفته شوند.
در آینده، محیط زیست باید به مثابه آمیزه‌ای از بوم‌شناختی مكمل و اجتماعی و فضایی دیده شود كه بسیار مهم‌ است و در بسیاری موارد، مهم‌تر از معیارهای اقتصادی ـ صنعتی قاطع یا توان تولید است.
روحیه متفاوت باید پرورانده شود، برای این كه شیوه‌های زندگی و ساختمان‌سازی به عنوان نمودهای فضایی «بیرونی» فردگرایانه، دیگر چندان ارزشی نمی‌كنند. زندگی و ساختمان، فعالیتهای مشترك، با اهمیت معنوی بالایی هستند.
جودت با اشاره به این موضوع كه در درجه نخست باید به تسهیلات مشترك و همگانی توجه كرد، می گوید: «تنها در این حالت است كه شهروند می تواند احساس كند كه صحنه شهری وسیله ای برای تماس انسانی تر است.»
جودت در خاتمه می گوید: « یكی از راه‌حل‌های مشكل «تنهایی انسان امروز» ایجاد تسهیلات گردهمایی و مناطق عمومی است كه می‌تواند تماس مردم را با یكدیگر برقرار كند. چنین پیشنهادی به هیچ وجه پیشنهادی آرمانی نیست، بلكه پیشنهادی عینی و ملموس برای تغییر جامعه‌ای است كه می خواهد نسبت به ادامه حیات خود مطمئن باشد كه در این راستا باید سیاست قابل قبولی برای محیط زیست خود تدوین كند. امروز اصلی ترین وظیفه سیاسی این است كه مبنای قابل قبولی برای سیاست پاسخگویی به آینده محیط زیست طبیعی و شهری فراهم شود؛ برای آینده نوع بشری كه خود در معرض خطر است.»
















کاش ازچشمانم میفهمیدی که نگاه زاده ی علاقه است...
23-03-1390 05:02 ب.ظ
 


[-]
پاسخ سریع
پیام
پاسخ خود را برای این پیام در اینجا بنویسید.


کد تصویری
royalfuns
(غیر حساس به بزرگی و کوچکی حروف)
لطفاً کد نشان داده شده در تصویر را وارد نمایید. این اقدام جهت جلوگیری از ارسال‌های خودکار ضروری می‌باشد.

پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان